Mentri cu lu nipoti sta sciucàva
sapi ci era ca lu sta chiamava,
comu sempri, s’è s’ha prisintatu,
comu facìa cu ciùnca l’è circàtu.
Stavota non era lu Spitali
ddo’ fucìa pi’ ci è ca stava mali.
Sulu toppu, ca nd’hamu ripigghiatu,
hamu capitu ci è ca l’è chiamatu.
Er’a chiùtiri putèa, qua era spicciàtu,
già era tatu tantu, no’ s’era sparagnàtu.
Ma ncuna cosa t’iportanti, ddà, era fari
ci si n’è sciùtu senza mancu salutari.
‘Ntra lu Spitali ‘na vita è cunzumatu,
tutti è sirvùtu e quanti n’è jutàtu!
A tanti cristiani la vita nc’è sarvata
e toppu, ritendu, a loru l’è cuntàta.
No’ nc’èrunu festi e no’ tinìa oràriu,
mancu pi’ li Santi ti lu calindàriu.
Quru Spitali, casa sua paria
ddà stava ti giurnu, ti notti e menzatìa.
Eppuru, ti tanti cosi, poi, s’interessàva
e la sciurnàta no’ sapìa quantù turàva.
La scienza la mintìa a disposiziòni,
pi’ iddu, no’ nc’er’a stari la pinziòni.
Sempri l’acchiàvi, do’ sirvìa ‘na manu
e pi' stu mutìvu no’ ndi lu scurdàmu.
Mancu ddà sobbra iddu si rripòsa
e di sicuru la sta ‘nventa ncuna cosa,
forzi ‘nu Spitali, o forzi li Liùni
senza mangiari, ma sulu prucissiùni.
Quando sarà ca, certu, ndi 'cuntramu
l'agghia vètri cu lu càmusu e cu li fierri 'n manu.
Emanuele Castrignanò









Scuola Secondaria Superiore
ISTITUTO DI